Son sözleri: “Gazze’yi unutmayın”

Gazze’de yıllardır süren savaşın en ağır bedelini belki de hakikatin peşinden giden gazeteciler ödedi. Kameralarını, mikrofonlarını, kalem ve defterlerini çok sevdikleri mesleklerini yapmanın ötesinde hayatî bir misyon için kullandılar. Gerçeği dünyaya ulaştırmanın bedeli çok ağırdı Gazze’deki gazeteciler için.

Her gün ölümle yüz yüze geldiler, çoğu zaman hedef alındılar, sevdiklerinden uzakta, çadırlarda yaşadılar. Onların kalemi, sesi, kamerası, Gazze’de İsrail eliyle devam eden soykırımın tanığıydı. Ve bazıları, belki de en çok korktukları ânı öngörerek, ardında son mesajlar, vasiyetler bıraktı. Kimi bir bombayla parçalanarak kimi yana yana can verdi. Ama haberleri tüm dünyanın vicdanını harekete geçirmeye yetti.

Bu vasiyetler yalnızca kişisel birer veda değil; aynı zamanda Gazze’nin susmayan çığlığının belgesi oldu. Bir baba oğluna öğüt verdi, bir evlat babasına sabrı hatırlattı, bir meslektaş dünyaya gerçeği anlatma görevini emanet etti. Bu satırlar, savaşın ortasında kamerasını, mikrofonunu ve kalemini kalkan edinmiş isimlerin son nefeslerine kadar taşıdığı sorumluluğun belgesi niteliğinde. Kimi mesaj bir sosyal medya paylaşımı, kimi bir mektup, kimi de meslektaşına bırakılan kısa bir not olarak kayda geçti.

Bugün, o mesajları bir araya getiriyoruz. Hayatını kaybeden gazetecilerin geride bıraktığı vasiyetleri kayda geçiriyoruz.

Çünkü bu satırlar, tarihe bırakılmış son tanıklıklar.